عشق را یا مال باید یا صبوری یا سفر

وقتی موهای مشکی ابریشمی دختر هفت ساله دوستم را نوازش می کردم و انگشتری که با دکمه مروارید شکل و یک تکه سیم ساخته بود ،به انگشتم کرد ، ته دلم لرزید از بی انصافی و کم فروشی دنیا از برای دختری که حق مسلم من است ،ولی نمی دهدش به من.

باید دختری داشته باشم ، که کودکی کند ، که تاب بازی کند و از سرسره بالا برود و خودش را رها کند روی سر پایینی و قهقهه و خنده اش پارک را پر کند .

وسط بازی هم بیاید خودش را پرتاب کند در آغوشم و یا دست دختری را بگیرد و بیاید نشانش بدهد که مامان دوستم رو ببین .

دختری که موهایش را ببافم و لطافتش از سر انگشتها تا قلبم ریشه کند .

عاشقی را نظاره کنم و شبی بیاید روی تختم و سر بگذارد کنارم وبپرسد مامان تا حالا عاشق شد ی ؟

ومن بگویم تو بگو کجا آتش سوزاندی ؟

بعد در گوشم بریده بریده بگوید از کسی که دلش را ربوده و من باز موهایش را نوازش کنم و بگویم زندگیت را زندگی کن .

عشق را تجربه کن . سرمست شو .

وته دلم بلرزد از اینکه مبادا دلش را بشکنند و اشکهایش را ببینم .

مطمئنم که از دنیا یک دختر برای زندگیم طلبکارم.