از نامه هایی که نمی نویسم ۳

از نامه هایی که نمی نویسم

درد آدم امروز محبت نیست، آدم امروز سرگردان عشق نیست.

آنچه که می خواهند آدمی است مسخ شده و بی توقع. مثل عروسک بی جان و روح.

می خواهند آدم مثل عروسک سخنگو در زندگیشان باشد ، بخورد، بخندد، با آنها به رختخواب برود و هرموقع که باشد و بی سروصدا به انباری برود؛لابلای صندلی و میز کهنه، لابلای جعبه های پراز نخواستنیها و دور نریختنیها.

آنجا منتظر بماند تا بیرون بیاورندش برای مناسبتی یا تعویض با لوازم دیگر که دل آدم را زده... نه منتظر هم نماند، آنجا بماند بدون هیچ توقع و انتظار...