روزی که دلی را به نگاهی بنوازَند/ از عُمر حساب است همان روز و دِگر هیچ

نیمه شب دوستی عکسی فرستاده ازلباس خواب ساتن با توردوزی بژ و طرح پارچه بژ با خطوط مشکی که طرح بال طاووس را تداعی می کند و چند تکه لباس زنانه !

می گوید اینها را برایت خریدم از مغازه برووژ و این بار که کنار دلدارت هستی به تن کن...

او راهی رفت مشابه من، بی وفاداری به مرد، وحکم داد به یا او یا من.

حالا دونفری با هم درگشت و گذارند و منزلی دارند و زندگی.

یاد چالش« نیت مهم است یا نتیجه» می افتم. پیام میفرستم ممنون و لطف کردی، باخودم تکرار می کنم اما، تو که خود را فراموش کنی، کسی تو را یاد خواهد کرد ؟

من خود را فراموش کردم و تنها به او، فرزندان او و زن دیگر فکر کردم که مبادا خاری در دلشان بخلد، در پاسخ اما مرا فراموش کرد. و خنجر به دل مرا باقی گذاشت ...