بهار می گذرد، خیز و دست دلبر گیر

دلتنگی عجیب بی پدر مادر است.

مثل سیل می آید و یک بار می بینی زندگیت را باخود برده .
چیزی باقی نمی ماند که بتوانی نجات دهی. هرچه هم که مانده، آغشته شده به گل و لای سیل... به گل و لای دلتنگی...